Drapieżniki i futerkowe

Borsuk (Meles meles) to drapieżny ssak z rodziny łasicowatych — krępy, masywny zwierzak z charakterystycznym pasiastym pyskiem (3 czarne pasy na białym tle). W Polsce zamieszkuje całe terytorium kraju (populacja ok. 35-50 tys. sztuk), żyjąc w wielopokoleniowych klanach rodzinnych w rozbudowanych norach do 4 m głębokości. Polowanie dozwolone od 1 września do 30 listopada. Jeden z najbardziej fascynujących, ale niedocenianych gatunków polskiej zwierzyny łownej.

Jenot (Nyctereutes procyonoides) — drapieżnik z rodziny psowatych, gatunek INWAZYJNY pochodzący z Dalekiego Wschodu. Do Polski dotarł w latach 50. XX wieku ze Związku Radzieckiego. Dziś jeden z głównych zagrożeń dla rodzimej fauny ptasiej. Polowanie przez cały rok — bez okresu ochronnego.

Najbardziej rozpowszechniony drapieżnik Polski. Inteligentny, wszechstronny, kluczowy w gospodarce łowieckiej drobną zwierzyną — i jednocześnie bohater niezliczonych legend, bajek i tradycji.

Ryś euroazjatycki (Lynx lynx) to największy europejski dziki kot — jedyny duży drapieżnik z rodziny kotowatych w polskiej faunie. W Polsce żyje około 280-300 osobników w dwóch izolowanych populacjach: karpackiej (Bieszczady, Beskidy, Pogórze) i nizinnej (Puszcza Białowieska, Augustowska, Knyszyńska, Borecka). Pod ochroną ścisłą od 1995 r. Samotny, terytorialny, doskonały myśliwy z zasadzki — pokonuje ofiary 3x większe od siebie. Krytycznie niska populacja, zagrożona fragmentacją siedlisk i kolizjami drogowymi.

Wilk (Canis lupus) — największy drapieżnik polskiej fauny, przywódca puszczańskiego ekosystemu. Gatunek pod ochroną ścisłą od 1998 roku, jeden z największych sukcesów polskiej ochrony przyrody — populacja wzrosła z 100 do 3500 sztuk w 50 lat. Symbol polskich Karpat, Bieszczad, Roztocza i Puszczy Białowieskiej.