Mój drugi złom czyli ciąg dalszy opowiadania Dziki i pszenżyto

"Króluje tu karpacki byk
płocha sarna i ostrożny dzik
trop w trop przemyka
pod ochroną wilk
tu skrycie poluje rzadki drapieżca żbik"


A było to tak: - mój pierworodny syn polujący od osiemnastego roku życia,przyjechał na urlop we wrześniu,po zaliczeniu 3-go roku studiów w Wyższej Oficerskiej Szkole Służb Kwatermistrzowskich w Poznaniu - też genetyczne zboczenie.Dziewięnastego września 1987 r. wczesnym popołudniem - te daty pamięta się doskonale- wybraliśmy się do lasu posłuchać rozpoczynającego się rykowiska,ale wcześniej mieliśmy z Jackiem B.wybudować zwyżkę w pobliżu 12-tej ambony.Praca przy budowie szła nam sprawnie i szybko, bo miała to być taka zwyżka typu Jasiek Stasik,chociaż nieco ulepszona , bo gałęzie jego zwyżek zastępowała dość solidna niebotyczna drabina oparta na gałązkach świerka pod samym pędem wierzchołkowym.Strzelanie z tej ambony z broni o większych kalibrach jak 7 mm było zakazane,gdyż siła odrzutu mogła spowodować złamanie owego pędu wierzchołkowego.Poświęcenie Jacka B. przypominało budowniczych mostów-bo po zakończeniu roboty postanowił zasiąść na tej niebezpiecznej budowli.A niech sobie siedzi gdzie chce,pomyślałem - tylko zapytałem go kogo mam powiadomić w razie nieszczęścia i w której kieszeni ma kluczyki do samochodu. Na wszeli wypadek - choć nie byłem przesądny- splunąłem przez prawe ramię,no i rozeszliśmy się na z góry upatrzone pozycje - ambony.

Intuicja ciągnęła mnie w stronę 11-tej ambony,tej samej na której miałem przygodę z mimowolnym, podglądaniem kuracjuszy.Postanowiłem,że na niej zasiądzie syn, a ja będę oglądał beskidzkie pejzaże- a jest co oglądać- z ambony 11a.

Powoli zaczynał się zmierzch.Wyszły na łąki nieliczne w górach zające,gdzieś na lesie uparcie brechał kozioł ,ale co gorsza, w zapadliskach zaczęły sie ukazywać strzępy mgły.Byków nie słychać! Za ciepło.Widocznośc pogarszała się z minuty na minutę.Postanowiłem kończyć łowy,ale tak z przyzwyczajenia raz jeszcze przyłożyłem lornetkę do oczu,lustrując wrzynający się w ściernisko potok - w górach żniwa są dość późno, stąd to ściernisko - i chyba coś jest!Wiatr mam dobry.Po zejściu z drabiny zdejmuję gumiaki i w skarpetkach zaczynam podchód właśnie brzegiem tego potoku.Udaje mi się podejśc na około 60 m. od obserwowanych dzików - były to dwa wycinki,pewnie te ,latem asystujące naszej starej znajomej samurze.Strzelam!Coś zostaje na ściernisku,ale trochę jestem oślepiony płomieniem z lufy mojego sztucera.Po chwili rozpoznaję sytuację.Jest! - Rytualny papieros-wtedy paliło się jeszcze oj paliło - nadal w skarpetkach - zawsze to lżej uciekać - podchodzę do dzika.Posyłam sygnał świetlny dla syna i czekam. - Podchodzi ze złomem jedliny.Dzikowi podaje ostatni kęs a mnie najpięknieszą w tej chwili,chociaż zwyczajną gałązkę naszej rodzimej jedliny - i to był mój drugi-otrzymałem ich wiele - złom,złom tym bardziej cenny,że otrzymany od własnego syna.- Nie kryłem wzruszenia! Moja krew - moja krew!!!

autor: gwintowka