Dziki i pszenżyto

"Ze ździwienia sowa
stroszy swoje szlary
bo dotąd w zbożu zerowały dziki
teraz zaś igrają kuracyjne pary"


Dziki i pszenżyto

Duża wataha dzików prowadzona przez doświadczoną samurę obrała sobie za matecznik zbocza i rozpadliny Jasiennika i to w bezpośrednim sąsiedztwie ul.Leśnej i Zieleniewskiego w Krynicy-Zdroju.Jest to piękny ale niezbyt dostępny kompleks leśny.

Idąc w górę od ul.Leśnej,obok dawnej skoczni narciarskiej, a potem leśną ścieżyną ku "Żółtemu szlakowi",zaskakuje nas puszczański harakter kniei.Wokół królują niebotyczne,majestatyczne jodły przeplatane piękną buczyną.Niższe partie porasta gąszcz jodłowego i bukowego samosiewu,oraz inne rośliny niższych pięter lasu,które można spotkać tylko tu w górskich lasach mieszanych.

Po kilkudziesięciu minutach marszu wyłania się rozległa panorama na Rozdziele,Harniaków Wierch,Piorun i Mrokowce.W roztoce potoku Mochnaczka wpadającego do Muszynki w Tyliczu,rozsiadły się wsie Mochnaczka Niżna i Wyżna.Jesteś na "Żółtym szlaku",do którego przylega szachownica pól uprawnych Mochnaczek stanowiących cel nocnych eskapad wszelkiej zwierzyny łownej do obfitej stołówki.Tam to żerowała ze swoją watahą stara samura czyniąc szkody w uprawach.Tam umiejscowiliśmy trzyambony -10,10a,11 nie licząc koślawej zwyżki w pobliży 10-tej .

Ambona 11-ta została wkomponowana w koronę wolno rosnącej rozłożystej sosny,ale bez zbytniej ingerencji piły i siekiery.Do naturalnie zamaskowanego kosza ambony prowadziła wygodna drabina.Widok był rozległy i cieszył oczy licznych podziwiaczy piękna natury,wszak sosna z amboną stały obok uczęszczanego szlaku turystycznego,spełniając warunki dogodnego punktu widokowego.Poniżej szlaku i ambony rozciągała się kiludziesięcioarowa uprawa -wtedy pszenżyta i jak wszystkie oziminy tu w górach była zasiana na ziemniaczysku.Tą właśnie uprawę upodobała sobie - ku rozpaczy własciciela i zarządu koła nasza stara znajoma samura z liczną familią tego i ubiegłorocznego przychówku .W pobliżu kręciły się też dwa ładne wycinki.Postanowiliśmy roztoczyć stałą opiekę nad tym zbożem i albo samura da spokój uprawie,albo też straci któregoś osobnika
z watahy.Aura sprzyjała jednak dzikom i cwanej samurze.Jak był pełny księżyc,to nigdy nie wychodziła z cienia rzucanego przez drzewa no i robiła to nieregularnie.Gdy zaś zdarzała się dzicza pogoda i księżyc zastał ją polu,natychmiast chowała się w cieniu rzucanym przez chmury.

Pomimo dobrego rozeznania weksli,nie moglismy ich przechwycić i dojść do skutecznego strzału a szkody rosły w zatrważającym tempie nie tylko na tej uprawie pod amboną,bo do dzików dołączyły jelenie zaczynając przedwczesne wykopki ziemniaków.Nie pomogły przemyślne konstrukcje odstraszaczy,wyprowadzanie psów i palenie ognisk.Nie pomagały całonocne zasiadki myśliwych.Nasza samura zrobiła się bezczelna,wyprowadzając swoją czeredę na żer prawie za dnia.Unikała jednak otwartych połaci znakomicie wykorzystując naturalne ukrycia i zagłębienia terenowe,a kilkakroć zdarzało się,że paradowała ze swoim przychówkiem w biały dzień ignorując pracujących w polu rolników.

Poczynania lochy zmobilizowały myśliwych do patrolowania i zasiadek przy intensywnie niszczonych uprawach ,ale jakoś tak niezbyt lubiano zasiadać na 11-tej ambonie a to dlatego,że do późnych godzin nocnych szlakiem spacerowali kuracjusze,chociaż ci - o dziwo- nie przeszkadzali żerującej zwierzynie bez względu na odwiatr,ale wtedy o oddaniu strzału nie było mowy.Bywało też,że myśliwy chcący pilnować uprawy z tej ambony spotykał w jej koszu zakochanych czyli tzw."kuracyjne małżeństwa".Kolega postanowił nieco utrudnić podziwianie widoków z ambony ogacając jej kosz kłującą cetyną świerka.Twierdził też,że utrudni to lokalizację myśliwego przez zwierzynę.Takie gałęzie świerkowe,dokąd były świeże znakomicie spełniały swoją rolę,natomiast gdy wyschły stanowiły istne utrapienie.Nie dość że utrudniały jakikolwiek ruch myśliwego w koszu,to lecące szpilki dostawały się wszędzie ,do butów,do kieszeni,za kołnierz i gdzie tam jeszcze,...ale parki już nie okupowały kosza.

Była piękna sierpniowa pełnia księżyca tuż przed "byczym sezonem",wybrałem się właśnie na 11-tkę,bo dziki nadal odwiedzały teraz już dojrzewające zboże.Można też było poobserwować przyległe koniczyny i uprawy ziemniaków na których zaczynały żerować jelenie.Wraz z zachodem słońca obok ambony presła grupa turystów udając się w kierunku "Cichego Kącika" i pewnie w drodze musieli się minąć z zakochaną parą zdążającą w kierunku Jakubika.Owa para wyszła z lasu w czułych objęciach.Tam ich zobaczyłem.W mocnych szkłach lornetki wyraźnie widziałem prowokacyjne zachowanie partnerki,ale i partner nie pozostawł jej dłużny.-Pomyślałem, przejdą obok i skręcą w ścieżkę ku Leśnej i pójdą sobie dalej,ale srodze się zawiodłem.Na wysokości ambony a raczej już pod amboną,czynności godowe partnerów sięgnęły zenitu.Ona nieco protestując ,porwana została przez partnera w pszenżyto...Achów i ochów było co niemiara, a faktem jest,że dość duży kawałek zboża zmierzwioiny i zwałowany przez kochającą sie parę został uznany za ewidentną i niewątpliwą szkodę dziczą.- Nie był tylko wypluwek ! - No tak pomyślałem ; człowiek powinien korzystać z naturalnego środowiska o które my myśliwi dbamy z pieczołowitością nie szczędząc nakładów finansowych , zgodnie-zresztą- z postanowieniami Statutu, chociaż było mi trochę nieswojo,że mimowolnie oglądałem te miłosne igry...
A wracając do starej samury i jej licznego,potomstwa - to we wrześniu,na ściernisku tego pszenżyta strzeliłem jednego z dwóch wycinków asystujących watasze.Wtedy też otrzymałempamiętny - drugi bardzo ważny dla mnie złom, ale o tym w następnym opowiadaniu. Darz Bór !!!

autor: gwintowka