Byk na autostradzie

Wrzesień 1977 roku, złota polska jesień, dni słoneczne bez wietrzne, ranki chłodne na granicy przymrozków, Józek wręczając mi odstrzał na byka na "wydzielonym" w Kliniskach, mówi, że przy autostradzie byki tak ryczą, aż się las trzęsie, ale ja dla upewnienia się dzwonię do leśniczego Henryka H, potwierdza rykowisko w tym roku jest wyjątkowe.

Umawiamy się w czwartek na autostradzie, koło znaku drogowego z "fajką", jestem już godzinę przed umówionym czasem, słońce jeszcze wysoko, schowałem samochód w leśnym garażu, ruch na autostradzie nie wielki, siadam na skarpie i przez lornetkę obserwuję długi i szeroki pas przeciw pożarowy.

Nadjeżdża Leśniczy i idziemy na ambonę, po godzinie zaczyna się najmilsze dla myśliwego widowisko, na pas wychodzą chmary i pojedyncze jelenie, Leśniczy ocenia, że na pasie i w przyległych młodnikach ryczy jednocześnie kilkanaście byków.

Do naszej ambony zbliża się licówka prowadząca czternaście koleżanek z haremu, ale nie ma ich pana i władcy, p. Henio mówi znam tego byka nie jest już najmłodszy kryje się na skraju młodnika, spokojnie panie Bogusławie wyjdzie na pewno, on już nasz.

Łanie spokojnie żerują, trzasnęła gałązka, nerwowo ściskam sztucer, ale to nie nasz byk, z młodnika zbliża się do chmary chłyst, potężny ryk za naszymi plecami i z trzaskiem łamanych gałęzi wyskakuje do niego potężny byk, pędzi chłysta gdzie pieprz rośnie. Obaj znikają za narożnikiem młodnika, łanie po tym spektaklu wracają spokojnie do żerowania.
Obaj stwierdzamy, że byk selekcyjny, stary uwsteczniony dwunastak, z całą masą poroża w dole, słabnąca potęga, jednak może się załapać na medal.

Ale na razie byka nie widać, pan Henryk widząc, że się nerwowo wiercę, mówi trudno za chwilę zmrok, jedyna szansa podchodzić ten tylko może być za rogiem młodnika, jeśli się spotkacie będziesz miał sekundę na złożenie się i oddanie strzału.

Prawie zjeżdżam po drabinie z ambony, i ze sztucerem na podpórce, krok za krokiem podchodzę w kierunku autostrady, widzę jak druga chmara przemieszcza się w poprzek pasa na tle samochodowych reflektorów.
Serce wali mi jak młot, zbliżam się do narożnika młodnika, jest stoi jak posąg do połowy zasłonięty gałęziami banki. Błyskawiczny strzał i byk pada w ogniu, Henryk krzyczy poprawiaj, repetuję, ale byk błyskawicznie wstaje i w kilku susach wpada dalej w młodnik.

Idziemy na miejsce strzału, jest obfita farba, jasna z płuc, ale byka niema i zrobiło się ciemno. Pan Henryk puszcza na trop swego niezawodnego kundelka, pies szybko wpada w młodnik i po chwili głosi tuż przy autostradzie, biegniemy tam, co sił.

Byk strzelony idealnie na komorę leży na skarpie przy autostradzie tak blisko jezdni, że tyka dotyka asfaltu, nie chcę nawet myśleć gdyby padł kilka metrów dalej tuż przed pędzącym samochodem. Patroszymy, odbijam łeb, ale we dwóch tuszy nie załadujemy do leśniczego pickupa, nie możemy też jej przy drodze zostawić. Wywołujemy przez radio Nadleśnictwo, zgłasza się Nadleśniczy Miecio K, i po pół godzinie jest przy nas Uazem z przyczepką. Gratuluje mi serdecznie sukcesu, potwierdza, że mogę liczyć na brązowy medal. We trzech z trudem ładujemy tuszę na przyczepę.
Żegnamy się z Leśniczym, a my do Dąbia do skupu, na wadze 182 kg, ale na kwicie punktowy zapisał 178 kg podobno tyle wyparuje, niech tak będzie. Wojewódzka Komisja Wyceny i Oceny Trofeów Łowieckich ZW PZŁ wyceniła wieniec na 176,4 pkt. Po roku otrzymałem dyplom i Brązowy Medal przyznany z okazji Zjazdu CIC w Krakowie

autor: busiekptok